------------------------
SIMONE MOCENNI (Milano, 1970.). Osim slikarstvom i kiparstvom, bavi se i književnošću, i to poezijom i prozom. Obrazovanje je započeo na klasičnoj gimnaziji „Alessandro Manzoni“ u rodnome gradu, ali ubrzo otkriva strast prema glazbi (bio je mladi pjevač pri milanskoj Katedrali). Stoga upisuje konzervatorij „Giuseppe Verdi“, gdje studira kontrabas.
Sa zborom i orkestrom toga konzervatorija nastupao je u raznim talijanskim gradovima, dok je u Grožnjanu, sjedištu Europske glazbene mladeži, stekao diplomu u skladanju eksperimentalne glazbe svršivši seminar „A time in music“. Od 1990. do 1992. bio je radnik u tvornici plastičnih materijala, a od 1992. do 1996. tiskar u fotografskim laboratorijima.
Prve je pjesme objavio 1995. za izdanje „Pulcinoelefante“ iz Osnaga (Lecco). Godinu dana kasnije u vlastitoj je nakladi objavio, i to samo u šezdeset primjeraka, epsku poemu Epulo, Re degli Istri (Epulon, kralj Histra). Godine 1997., na manifestaciji Arteteatro iz Povoletta (Udine), predstavlja knjigu pripovijedaka Le due ancore (Dva sidra). Na stranicama književnoga časopisa „La Battana“ (Rijeka) 1998. mu je godine objavljen kratki roman L'ombra del vagabondo (Sjena skitnice), a iste godine kreće put Floride, gdje živi neko vrijeme. Nakon američkoga iskustva, radio je kao fotograf na brodovima Costa Crociere.
Povratak rodnome Milanu 2000. godine označilo je i novu fazu njegova života – gotovo se u cijelosti posvetio pisanju romana. Njegovu knjigu Le parole del mare (Govor mora) objavila je 2001. pulska nakladnička kuća „Mara“, a bila je predstavljena na Stoji, gdje se radnja zbiva, zatim u „Centro culturale Satura“ (Genova), „Circolo alla Stampa“ (Milano) te u porečkoj Zajednici Talijana. Romani Le parole del mare (Govor mora), Ginestre sulla costa (Brnistre na obali) i L'orchestra dispersa (Raspršeni orkestar) čine trilogiju o Puli (Trilogia di Pola), koju je riječki EDIT objavio 2006.
Tri je samostalne izložbe Mocenni imao 2004. godine, u milanskoj galeriji „Santabarbara arte contemporanea“, u pulskome izložbenom prostoru „Nemeš“, te u bolonjskoj galeriji „Nove Colonne – Il Resto del Carlino“. Iste je godine sudjelovao i na skupnim izložbama „Omaggio a James Joyce“ (Hommage Jamesu Joyceu), u kultnome tršćanskom caffeu San Marco, u pariškoj knjižnici Shakespeare te u milanskoj „Bocca“. Nadalje, te je godine sudjelovao i u radu trećega međunarodnog kiparskog simpozija u talijanskome gradiću Castelraimondo (Regija Marche), gdje je napravio skulpturu u travertinu, visoku dva metra, nazvanu „La rivolta dei cluster“ (Pobuna klustera). Uz to, i u Puli je isklesao dvije skulpture od bijeloga istarskog kamena.
U ožujku 2005. godine, zajedno s ocem, priredio je samostalnu izložbu u galeriji „La Marchesa“, (Mirandola, nedaleko od Modene). U lipnju prošle godine bio je među finalistima nagrade „Bice Bugatti“ (Nova Milanese). Također lani, ali u listopadu, sudjelovao je u aktivnostima slikarskoga bijenala u Ankari (Turska).
----------------------------------
Sažetak
Čitajući definicije o ljubavi i mržnji, što ih donose jedan stari te jedan novi rječnik, odmah se zamjećuje razlika u načinu kako se na te osjećaje gledalo prije pedesetak godina, a kako se na njih gleda danas. Upravo polazeći od definicije toga pojma, može se shvatiti koje su vrijednosti na kojima se jedno društvo temelji, što tu ostaje neizmijenjeno i što se promijenilo u odnosu na društva u kojima su živjele generacije koje su prethodile našoj. Sigurno da ljubav, kao i mržnja, ostaju neizmijenjenima, unatoč različitim načinima kako se manifestiraju. Međutim, u posljednjim se desetljećima ljubav sve više percipira na apatičan način, sve je češće vezana za trenutke strasti negoli za one ljubavne, dok mržnja postaje sve više razarajuća, poput vulkana koji će proraditi onda kada to nitko ne bude očekivao, uništavajući u jednome trenu sve što se naporno i dugotrajno gradilo. Možda naša nemogućnost da se poistovjetimo s drugime, naša želja da ne pomislimo na drugoga kao na prijatelja, već prije kao na protivnika ili čak neprijatelja, ili pak uvijek nedovoljno poznavanje ponašanja nama sličnih, sve to vodi sadašnje društvo prema involuciji, prema novome Srednjem vijeku.
Prijevod: Vanesa Begić
----------------------------------
Riassunto
Leggendo le definizioni di amore e odio da un vecchio e da un nuovo dizionario si evince subito la diversità con cui venivano percepiti questi sentimenti poco più di cinquant’anni fa e come lo sono, invece, nella società attuale. Ma partire dalla definizione di un termine può aiutare a capire quali siano i valori a cui una collettività fa riferimento, cosa in essa rimane invariato e cosa è cambiato rispetto alle società in cui hanno vissuto le generazioni immediatamente precedenti la nostra. Certo è che l’amore, come d’altronde l’odio, rimangono delle costanti pur nelle diverse modalità con cui si manifestano. Ma in questi ultimi decenni l’amore è vissuto sempre più in modo apatico, più vicino a momenti legati alla passione che all’amore mentre l’odio, diviene sempre più esplosivo, un vulcano che erutterà il giorno in cui nessuno se lo aspetta, distruggendo d’istante ciò che con grande fatica si è costruito. Sarà forse la nostra incapacità di immedesimarci nell’altro, la nostra non voglia di pensare all’altro come ad un amico prima che ad un rivale o addirittura un nemico, o sarà forse una conoscenza sempre meno completa dei comportamenti sempre più complessi nostri e dei nostri simili che, a mio avviso, stanno portando la società attuale verso una vera involuzione, verso un nuovo Medio Evo.
----------------------------------